Συρματοπλέγματα

Πρέπει να ανήκεις κάπου. Έτσι θεωρεί η πλειοψηφία των ανθρώπων. Πρέπει να είσαι μέρος κάποιου συνόλου που έχει καταστατικά, κανόνες και θεωρίες που πρέπει να υπηρετείς. Να πιστεύεις αλλά όχι να θεωρείς. Η οντότητά σου πρέπει να βρίσκεται κάτω από μία ομπρέλα ή πίσω από μια ασπίδα έτσι ώστε να μην βρέχεσαι αλλά και να νιώθεις την ασφάλεια όταν νιώθεις ότι βάλλεσαι. Ορθοδοξία, προοδευτικότητα, αριστερισμός, κομουνισμός, φιλελευθερισμός, εθνικισμός, αναρχισμός, μηδενισμός…Πουθενά όμως η μοναδικότητά σου δεν θα υποστηριχθεί. Αυτή γίνεται επικίνδυνη για κάθε ρεύμα, για κάθε κόμμα, για κάθε θεωρία.

Αν εκφέρεις την άποψη σου, η οποία μπορεί να έχει μέσα την λέξη «πατρίδα», αμέσως κατατάσσεσαι στο πλευρό του μισάνθρωπου που κρύβει τις ναζιστικές του σκέψεις πίσω από μία σημαία. Αν πεις ότι τίποτε δεν έχω να χωρίσω με τους δίπλα λαούς, τότε σε υιοθετούν χωρίς να σε ρωτήσουν, οι αριστεριστές του 21ου αιώνα που δεν έχουν καταλάβει ότι για να είσαι «πολίτης του κόσμου» πρέπει πρώτα να είσαι πολίτης της πατρίδας σου. Αν νιώσεις ότι δεν θέλεις να ανήκεις στο σύνολο μιας φυλής που καταπατά τα δικαιώματα των δίπλα, τότε γίνεσαι με μιας ανθέλληνας, άσχετα που για την πατρίδα σου μπορεί να δώσεις το αίμα σου ασυζητητί.

Πρέπει να ανήκεις στην ομάδα που είναι μέρος μιας κοινωνίας ομάδων που αποτελούν τη μάζα. Μέσα σε αυτή η ατομικότητα συνθλίβεται με αποτέλεσμα να γίνεσαι «απόβλητο» κοινωνικό, εργασιακό, κρατικό. Στέκεσαι στην γωνία με το ένα πόδι τιμωρημένος από τις ομάδες που δε μπορούν να σε ανεχτούν. Γραφικός ή αντικοινωνικός κλείνεσαι στο καβούκι και τις περισσότερες φορές αποφασίζεις να μην μιλάς. Το κρανίο σου πολλές φορές κοντεύει να εκραγεί από τις σκέψεις που κάνουν προσπάθεια να μην γίνουν λέξεις. Γνωρίζεις ότι οι λέξεις θα είναι η αφορμή για να σου κρεμάσουν στο λαιμό την περιβόητη ταμπέλα. Η πιο απάνθρωπη, αναχρονιστική, φασιστική και βασανιστική εφεύρεση των ανθρώπων που δημιούργησαν τις ομάδες. Διότι οι ομάδες δεν είναι τίποτε άλλο από μικρές εστίες εξουσίας που στόχο έχουν τον πλήρη έλεγχο της εξουσίας. Ακόμη και αυτές που πολεμούν για τα αντικειμενικά δίκαια, όταν θα φθάσουν στο ψηλότερο σκαλί θα καταπατήσουν τα δίκαια άλλων ομάδων. Ένας φαύλος κύκλος που βλέπεις ότι κινείται μπροστά στα μάτια σου, νιώθεις που θα καταλήξει και όμως τον αφήνεις να εξελίσσεται κάθε φορά.

Κόμματα, θεωρίες συνόλου, ομάδες, σύλλογοι, κινήσεις, κινήματα. Σε ένα καζάνι βράζουν όλα μαζί με στόχο την κατηγοριοποίηση του ατόμου και την οριοθέτηση των απόψεων με τα πιο ανθεκτικά συρματοπλέγματα. Συρματοπλέγματα που γίνονται παγίδες θανάτου όταν τολμήσεις να δραπετεύσεις. Οι σάρκες σου θα ξεσκιστούν, τα κοράκια θα φάνε τα μάτια σου, το μυαλό σου θα σαπίσει και οι παλιοί συνοδοιπόροι σου θα σε έχουν ως δείγμα συνεπειών αν κάποιος από την ομάδα Σκεφθεί να σε μιμηθεί και να πηδήξει πάνω από τα συρματοπλέγματα.

Φώτο: Richard X. Thripp

Απο : Simpleman

Μικροί Ήρωες

Ξυπνάς κάθε μέρα με ένα μικρό βρόγχο στον λαιμό. Δεν γνωρίζεις αν κι αυτή η ημέρα θα σε κάνει αρκετά δυνατό για να ξεπεράσεις τα μικρά εμπόδια ή θα σε κάνει κομμάτια για άλλη μία φορά την ώρα που θα φοράς τις πυτζάμες σου χαράζοντας ακόμη μία ήττα στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι σου. Τίποτε το ηρωικό δεν πρόκειται να κάνεις σε όλη την διάρκεια της ημέρας. Δε θα μιλήσεις, δε θα χτυπήσεις, δε θα βρίσεις, δε θα φέρεις σε δύσκολη θέση κανένα. Έτσι είσαι εσύ, ίσος με τους άλλους που δε μιλάνε, δε βρίζουν, δε χτυπάνε, δε φέρνουν σε δύσκολη θέση κανέναν. Άλλες φορές πάλι είσαι λίγο κατώτερος, είναι οι φορές που δεν κοιτάς αυτό που θα σε κάνει να νιώσεις άνθρωπος.

Εντάξει στις υποχρεώσεις σου ήσουν μία ολόκληρη ζωή, κύριος απέναντι στο νόμο, δε ζήτησες τίποτε περισσότερο από αυτό που σου καθόρισαν να πάρεις και όταν πάλι η μερίδα ήταν λειψή χαμήλωνες τα μάτια από ντροπή. Έτσι σε μεγάλωσαν : Να ντρέπεσαι εσύ για τους άλλους και να μπαίνεις στην τρύπα-καταφύγιο που πολύ προσεκτικά σκάλιζες για ολόκληρα χρόνια. Σερνόσουν εκεί μέσα, κουλουριαζόσουν και παρακαλούσες να μην γίνεις αντιληπτός από κανέναν. Την ησυχία σου ζητούσες και ζητάς. Την ησυχία σου.

Δεν σου πρέπει να ξεχωρίζεις γιατί αυτό πολλές φορές είναι επικίνδυνο. Δεν θεωρείς ότι το να ξεχωρίζεις φέρνει καλά αποτελέσματα, άσε που κάποιες φορές σε φέρνει σε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Μπορεί να χάσεις την δουλειά σου, μπορεί να σου στερήσουν μία αυξησούλα (που χρόνια πάλευες γι’ αυτή), μπορεί επίσης να σε κάνει να είσαι απέναντι από τον όχλο. Πόσο πολύ μοναξιά πρέπει να έχει αυτή η θέση απέναντι από τον όχλο! Μακριά από σένα αυτή η θέση. Εκεί στριμωχτά με τους άλλους και ας μην μπορείς να πάρεις αέρα και ας ξέρεις ότι στο τέλος αυτό το μαντρί που στριμώχνονται όλοι δεν βγάζει πουθενά αλλού παρά μόνο στο σφαγείο. Το ξέρεις το σφαγείο, το έχεις δει κρυφά μέσα από την τρύπα που κουλουριάζεσαι. Εκεί ομαδικά πηγαίνει ο όχλος, χρόνια τώρα. Κανά δυο φορές έχεις δει κάποιος να ξεστρατίζει και να τρέχει προς τα χωράφια, ουρλιάζοντας: «Είναι άδικο». Αυτόν οι φύλακες τον πυροβολούν. Μπαμ! Τέλος.

Η καλύτερή σου ώρα όμως σε λίγο θα έρθει, όπως κάθε μέρα πριν ξυπνήσεις με το βρόγχο στο λαιμό. Είναι η ώρα που ονειρεύεσαι ότι είσαι αυτός που ξεστρατίζει πριν το σφαγείο. Είναι η ώρα που επαναστατείς για το άδικο και που λες αλήθειες και που δεν σε νοιάζει η ησυχία, η ανωνυμία, το αποτέλεσμα. Είναι η ώρα που γίνεσαι ένας Μικρός Ήρωας και έχεις όνομα: Κατερίνα Γκουλιώνη, Θεόδωρος Τενέζος, Κωνσταντίνα Κούνεβα. Εκείνη την γραμμή στον τοίχο δεν την ξαναχαράζεις ακούς μόνο το «Μπαμ» και είσαι Ελεύθερος.

Απο : simpleman

Εμεις πότε λέμε ν’αποδράσουμε;

Γράφει ο Γιώργος Σαρρής

Η ζωη δε μιλάει με τεράστιες επιγραφές σε κατακόκκινους ουρανούς τάπογεύματα ,ούτε στέλνει ραβασάκια με τον οδηγό του λεωφορείου την ώρα που πας στη δουλειά.Μιλάει με γεγονότα μικρά η μεγάλα που συμβαίνουν πλάι σου κάθε στιγμή και ειναι στον καθένα μετα να ψάξει λίγο στην μέσα τσέπη του και να διαβάσει το μήνυμα η να κάνει πως δεν το έλαβε ποτέ.

Ο Παλαιοκώστας, ενας άνθρωπος του κοινού ποινικού δικαίου, απ’ αυτούς που πρόχειρα γίνονται θέμα στο Κυριακάτικο τραπέζι,”παιδί μου πρόσεξε μην καταντήσεις σαν αυτόν”,δεν άντεξε στη φυλακή του.Σκέφτηκε,σχεδίασε,εκτέλεσε και απέδρασε.Και τώρα απολαμβάνει την όποια ελευθερία του, ρουφάει την τσιγαριά του και μ’ενα “κουφάλες σας την έφερα” κοιτάει γελώντας τα δελτία ειδήσεων σε κάποια βουνοκορφή! Και ποιός δεν το φχαριστήθηκε!Αφου ετσι και τον πιάσουνε θα γίνει εθνικος θρήνος !

Με μας εδώ ομως τι γίνεται;

Για πότε λέμε ν΄αποδράσουμε;

Απο τη φτώχεια και την κακομοίρικη χωρίς προοπτική επιβίωση που βαφτίσαμε ζωή, Από το ξένο όνειρο “πλούσιος και διάσημος” που μας φορέσανε και μας πείσανε πως ήταν δικό μας όνειρο Απο τον εθισμό στην πιστωτική και την κατανάλωση,με σλόγκαν του στυλ “εμπρός γιά shoping therapy” η ” η ζωή είναι πολύ μικρή γιά να στεναχωριέσαι ” και αλλες τέτοιες μπούρδες Απο την παραίτηση γιά ό,τι αληθινό και όμορφο Απο το ψεύτικο ,το πλαστικό και το φθηνό που μας πουλάνε παντού επειδή “εμεις το διαλέξαμε” Απο την προσχεδιασμένη ροή ελεγχόμενης πληροφορίας που πουλάει διαφημιστικά και λέγεται ενημέρωση. ΕΜΕΙΣ πότε θα αποδράσουμε; Απο την απέραντη βλακεία που προβάλεται ως διασκέδαση και πολιτισμός ενω τόσα υπέροχα πράγματα συμβαίνουν και μένουν στη σιωπή Απο τα καρτέλ της βενζίνης και του πετρελαίου,των γαλατάδων, των σουπερμαρκετάδων, των , των ,των…των επιχειρηματιών της Ελλάδας της παρέας που χαράζουν πολιτική τα καλοκαίρια στη Μύκονο και μεις τρέχουμε πίσω τους να τους φωτογραφήσουμε με το κινητό κι ύστερα να φάμε σουβλάκι στου Τζίμη με 2,5 ευρώ ,γιατί για τόσο φτάνουνε ,και να πουμε στους φίλους στη γειτονιά πως τα πίναμε παρέα στη veggera -μας τράβηξε και το star- με όλους αυτούς τους μάγκες που μας τα τρώνε! Απο τα αόρατα κάγκελα του καναπέ μας, όπου ζούμε ταυτίζοντας τη ζωή μας με τις ζωές των stars και των διάφορων τηλεοπτικών “περσόνων”

Ψήφισες και πήρανε τα λεφτά ο Τσάκας, ο Πέρυ ,η Καλομοίρα και τ’άλλα παιδιά!

Ψήφισες και ησύχασες!Και μετα έβγαλες το άχτι σου στα “πρωινομεσημεριανά” και ειδες οτι τα ίδια εκαναν κι οι συνάδελφοι ,συμμαθητές,φίλοι,γείτονες…και την πάτησες κάτω τη μοναξιά!Τώρα περιμένεις τρομοκρατημένος μήπως εισαι εσύ ο καινούργιος που θ’απολυθεί αύριο και κάνεις προσευχές να σου κάνει ρουσφέτι ο Θεός και να ρίξει το κακό στο διπλανό και να γλυτώσεις γιατί γι αυτό δεν έκανες τίποτα ρε γαμώτο…

Παρακολουθεις το σήριαλ ΚΡΙΣΗ -που δυστυχως δεν ειναι εργο -και εχεις πεισθει πως δεν μπορεις να κανεις τίποτα γι αυτό!!!Λες και θα πεινάσει κανένας τραπεζίτης και οχι εσύ!!! Θυμάστε εκείνο το ανέκδοτο με το χασικλή;Κάθεται μες τη μαστούρα του στον καναπέ και χαζεύει τηλεόραση.Μπαίνουν κλέφτες και σηκώνουν ολο το σπίτι και δεν αντιδράει καθόλου,κι οταν πανε να του πάρουνε και την tv,βουλιαγμένος στη ζάλη του μουρμουρίζει “βοήθεια ρε γαμώτο”!

Σας θυμίζει τίποτα;

ΕΜΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΤΕ Θ΄ΑΠΟΔΡΑΣΟΥΜΕ; ΑΥΤΟΣ Ο ΕΡΜΟΣ Ο ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

giorgossarris.blogspot.com