Άρθρο του Μενέλαου Παπαϊωάννου
Με μια φαντασμαγορική τελετή εγκαινίων και με παλλαϊκή συμμετοχή οι δημότες των Γρεβενών υποδέχθηκαν το Κέντρο Πολιτισμού, ένα οίκημα για το οποίο ξόδεψαν χρήματα αλλά και επένδυσαν ελπίδες.Όνειρα για μια πολιτιστική επανίδρυση, για την ανάκαμψη του ιδεαλιστικού τους απωθημένου, που καταχωνιάστηκε χρόνια κάτω από το βάρος της καθημερινής προσωπικής ρουτίνας, αλλά και υπό την επίβλεψη των πολιτικών τους εκπροσώπων, που φρόντισαν με τοις παραλείψεις τους αλλά και με τις λανθασμένες τους επιλογές να υποβοηθήσουν στην ύπνωσή του.
Ο υπογράφων το άρθρο αυτό σε νεαρή τότε ηλικία και με πολύ πιο ζώσες ανησυχίες σε σχέση με τη σημερινή του ακαμψία σε ένα από τα σημειώματα σύνταξης. του περιοδικού Απόπειρα στα Γρεβενά έθεσε το ζήτημα του πολιτιστικού μας υποσυνείδητου με την εξής αφελή προσέγγιση: «Μια διαρκής πολιτιστική άνοιξη είναι καρφωμένη στο έστω και ουτοπικό τμήμα της ύπαρξής μας».Την λέω αφελή γιατί και εγώ ο ίδιος δυσκολεύομαι να πιστέψω πια ότι μπορούμε ακόμη να κάνουμε τέτοιες συναισθηματικές προσεγγίσεις.Η ζωή μας έχει γίνει πολύ πιο σύνθετη και οι ανάγκες του καθημερινού αγώνα σε μια δύσκολη εποχή αποτρέπει την απλοποιημένη συνεισφορά του θυμικού ακόμη και όταν μιλάμε για πολιτισμό.Μάλλον όμως έχω από τότε επιβαρύνει με δυόμιση δεκαετίες το ψυχικό μου απόθεμα. Η νεολαία όμως;
Αυτοί που πιστεύουν στην ανατροπή του σκηνικού υπάρχουν, έτσι δεν είναι;
Τους κρύψαμε και τους αποκόψαμε από την παραγωγική διαδικασία του πολιτιστικού μας ιστού έτσι δεν είναι;
Τους στερούμε τη δυνατότητα να μας δείξουν αυτοί το όραμά τους για το ανέφικτο έτσι δεν είναι;
Τους θυμόμαστε μόνο όταν μας προσφέρουν αυτό που θέλουμε να φαίνεται ότι δημιουργούν και καταναλώνουν έτσι δεν είναι;
Έχουμε τη δυνατότητα να απαντήσουμε πειστικά στα ερωτήματα αυτά με μια σαφή εντολή.
Να τους δώσουμε απλόχερα τη χρήση του νέου Πολιτιστικού Κέντρου αλλά και του κτιρίου της Ν.Ε.ΛΕ. να τα λειτουργήσουν με τη δική τους αυτοδιαχειριστική λογική.Χρειάζεται θάρρος και σαφής πολιτική επιλογή: Ας τους παρέχουμε αυτό που στέρησαν σε μας όταν ήμασταν νέοι. Μόνο έτσι θα μας συγχωρέσουν για την ξεπερασμένη μας λογική που βλέπει τον πολιτισμό μέσα από μια κορδέλα καρφωμένη ανάμεσα σε δύο τοίχους και ένα ψαλίδι που όχι μόνον κόβει αυτήν αλλά και διαχωρίζει την καλλιτεχνική ευαισθησία σε δύο κομμάτια: στο αποδεκτό και στο ανόθευτο. .
Απο : Greveniotis.gr
