Stroumfopoli.wordpress.com

…καταραμένα στρουμφάκια!!!

  • Επικοινωνία :

  • Κανονισμοί

  • 1) Τα μηνύματα με greeklish δεν θα δημοσιεύονται.
  • 2) Τα υβριστικά σχόλια επίσης !
  • 3) Τα μεσημεριανά ( κατινιές , κουτσομπολιά) το ίδιο.
  • Πρόσφατα άρθρα

  • Πρόσφατα σχόλια

    lixoudhs στο Η ΔΕΥΑΓ αγόρασε γυναικεία εσώρ…
    Γιάννης στο ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΕ Η…
    ΘΕΟΔΩΡΟΣ στο Το γνωστό αρχαίο…»Τουρκι…
    AGRICON ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΙ… στο Στα Γρεβενά Μονάδα παραγωγής η…
    Makedonas στο Κέντρο Πολιτισμού Δήμου Γρεβεν…
  • Ιουλίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Archive for the ‘Ιστορία’ Category

    Ω Ελλάς, ηρώων χώρα τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα; (Στίχοι του Γεώργιου Σουρή έναν αιώνα πριν)

    Posted by lixoudhs στο 05/05/2012

    Όλα αυτά που ζούμε σήμερα αυτός ο τόπος τα έχει ζήσει ξανά. Το 1902 ο Γεώργιος Σουρής γράφει κάποιους στίχους για να σχολιάσει την κατάσταση της εποχής εκείνης στην Ελλάδα. Στίχοι επίκαιροι λές… και έβλεπε ο άνθρωπος τη ζωή του έλληνα σήμερα… 2012.

    Διαβάστε στους στίχους του σατιρικού μας ποιητή.

    Ποιος είδε κράτος λιγοστό

    σ’ όλη τη γη μοναδικό,

    εκατό να εξοδεύει

    και πενήντα να μαζεύει;

    Να τρέφει όλους τους αργούς,

    Να ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,

    ταμείο δίχως χρήματα

    και δόξης τόσα μνήματα;

    Να ‘χει κλητήρες για φρουρά

    και να σε κλέβουν φανερά,

    κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

    τον κλέφτη να γυρεύουνε;

    Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

    κλέφτες χωρίς μια πήχη γη και κλέφτες με παλάτια,

    ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί

    ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

    Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

    ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

    οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

    δεν ξέρομε τι λέγεται ντροπή.

    Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,

    συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

    Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!

    σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

    Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

    σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

    Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,

    πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη…

    αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,

    δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

    Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,

    ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

    Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

    λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

    Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

    κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

    Κι από προσπάππου κι από παππού

    συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

    Και ψωμοτύρι και για καφέ

    το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

    Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

    σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

    Θέλει ακόμα –κι αυτό είναι ωραίο–

    να παριστάνει τον ευρωπαίο.

    Στα δυο φορώντας τα πόδια που ‘χει

    στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

    Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!

    Ω Ελλάς, ηρώων χώρα τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

    Posted in Επικαιρότητα, Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

    Έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Παπάζογλου

    Posted by lixoudhs στο 17/04/2011

    Έφυγε την Κυριακή το πρωί από τη ζωή ο Νίκος Παπάζογλου έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

    Ο δημοφιλής τραγουδοποιός απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών, λίγο διάστημα μετά το θάνατο του καλού του φίλου και στενού συνεργάτη Μανώλη Ρασούλη.

    Χτυπημένος από την επάρατη νόσο, ο Νίκος Παπάζογλου τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και υποβάλλονταν σε χημειοθεραπείες.

    Ο Νίκος Παπάζογλου ξεκίνησε πολύ νωρίς την καριέρα του στο τραγούδι, έγινε ωστόσο γνωστός μετά τη συνεργασία του με τον Μανώλη Ρασούλη και τον Νίκο Ξυδάκη, στα τέλη της δεκαετίας του ΄70. Ο δίσκος τους «Η εκδίκηση της γυφτιάς» υπήρξε καθοριστικής σημασίας, καθώς άλλαξε τις αντιλήψεις για το λαϊκό τραγούδι στην Ελλάδα.

    Συνεργάστηκε με πολλούς συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές, ενώ στο στούντιό του στη Θεσσαλονίκη ηχογράφησαν πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες.

    Η κηδεία του σπουδαίου καλλιτέχνη θα τελεστεί τη Μεγάλη Δευτέρα, στις 16:00, στον Ιερό Ναό του Αγίου

    Posted in Επικαιρότητα, Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

    Οι 3 τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

    Posted by lixoudhs στο 14/01/2011

    Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του ?

    1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.

    2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους] να τους
    σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

    3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.

    Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

    Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

    1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

    2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

    3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι :
    ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!

    ΠΗΓΗ…

    Posted in Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

    Σαν σήμερα ο Οδυσσέας Ελύτης τιμάται με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1979.

    Posted by lixoudhs στο 18/10/2010

    Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911 – 18 Μαρτίου 1996), φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη , ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30.

    Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης ,το 1978 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η αναγγελία της απονομής του βραβείου από την Σουηδική Ακαδημία έγινε στις 18 Οκτωβρίου «για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα τού σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία ,σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης.
    Ο Ελύτης παρέστη στην καθιερωμένη τελετή απονομής του βραβείου στις 10 Δεκεμβρίου του 1979, παραλαμβάνοντας το βραβείο από τον βασιλιά Κάρολο Γουστάβο και γνωρίζοντας παγκόσμια δημοσιότητα. Τον επόμενο χρόνο κατέθεσε το χρυσό μετάλλιο και τα διπλώματα του βραβείου στο Μουσείο Μπενάκη. Την απονομή του Νόμπελ, ακολούθησαν τιμητικές διακρίσεις εντός και εκτός Ελλάδας, μεταξύ αυτών και η απονομή φόρου τιμής σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων, η αναγόρευση του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, η ίδρυση έδρας νεοελληνικών σπουδών με τίτλο «Έδρα Ελύτη», στο πανεπιστήμιο Rutgers του Νιου Τζέρσεϊ, καθώς και η απονομή του αργυρού μεταλλίου Benson από τη Βασιλική Φιλολογική Εταιρεία του Λονδίνου.
    Πέθανε στις 18 Μαρτίου του 1996 από ανακοπή καρδιάς, στην Αθήνα.

    Posted in Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

    Η συμμορία ΠΙΣΩ από τον Παπανδρέου.

    Posted by lixoudhs στο 02/10/2010

    Δεν υπάρχει πλέον Γιωργάκης. Εκείνο το κουτορνίθι, που γνωρίζαμε ως γιο της Μαργαρίτας, «πέθανε». O Forest ΓΑμΠ μάς άφησε χρόνους. Σήμερα υπάρχει ένας αδίστακτος Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μας κυβερνά με τον πλέον σκληρό και άδικο τρόπο. Διορισμένος τύραννος από τους ξένους κατακτητές της Ελλάδας.

    Ένας προδότης, ο οποίος συνειδητά «και προφανώς λαμβάνοντας προμήθεια» ξεπουλάει τη χώρα και το μέλλον των Ελλήνων, για να θησαυρίσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Ο πρώην Γιωργάκης δικαιούται πλέον να ονομάζεται Γιώργος, εφόσον κατόρθωσε και ξεπέρασε ένα ρεκόρ, το…

    οποίο μέχρι τώρα φαινόταν αξεπέραστο.

    Είναι πιο ψεύτης και πιο υποταγμένος στα ξένα αφεντικά του ακόμα και από τον παππού του.
    Πιο καραγκιόζης από τον ίδιο τον «Γέρο». Τον δοτό πρωθυπουργό των Εγγλέζων. Τον πρωθυπουργό, ο οποίος μας βύθισε στον εμφύλιο. Τον πρωθυπουργό, ο οποίος «ίδρυσε» τις «Μακρόνησους». Τον πρωθυπουργό, ο οποίος έκανε κρυφές συμφωνίες ακόμα και με τον διάβολο, προκειμένου να επιλεγεί από τους Εγγλέζους για τη θέση του πρωθυπουργού.

    Τον πρωθυπουργό, ο οποίος υπέγραφε κρυφές διαβεβαιώσεις στον Βασιλιά για την επάνοδό του στον θρόνο και την ίδια στιγμή μιλούσε στον κόσμο για «λαοκρατία». Τον μόνο πρωθυπουργό, ο οποίος μοιάζει με τον πρώην Γιωργάκη και νυν Γιώργο.
    Διαβάστε την συνέχεια εδώ

    Posted in Επικαιρότητα, Ιστορία, Πολιτική, Σκέψεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

    Ο πόλεμος είναι ειρήνη;

    Posted by lixoudhs στο 22/07/2010

    Ο αρχικός σκοπός του σύγχρονου πολέμου είναι να καταναλώνονται τα βιομηχανικά προϊόντα, χωρίς αντίστοιχη άνοδο του γενικού βιοτικού επιπέδου. [..] Το πρόβλημα ήταν πώς να συνεχιστεί η βιομηχανική παραγωγή χωρίς να αυξηθεί ο παγκόσμιος πλούτος. Τα προϊόντα έπρεπε να παράγωνται, αλλά να μη διανέμονται. Στην πράξη, ο μόνος τρόπος για να το επιτύχουν αυτό, ήταν να κάνουν συνεχώς πόλεμο. Ο πόλεμος κατ’ ουσίαν είναι η καταστροφή, όχι απαραίτητα της ανθρώπινης ζωής, αλλά των προϊόντων του ανθρώπινου μόχθου. Ο πόλεμος είανι ο τρόπος με τον οποίον μπορούν να καταστραφούν, να διαλυθούν στη στρατόσφαιρα ή να βυθιστούν στα βάθη της θάλασσας υλικά, που αλλιώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν τις μάζες να ζουν πιο άνετα και κατά συνέπεια να σκέφτονται περισσότερο απ’όσο είναι επιθυμητό. Ακόμα και όταν δεν καταστρέφεται το πολεμικό υλικό, η παραγωγή του είναι ένας εύκολος τρόπος να ξοδεύεται η εργατική δύναμη, χωρίς να δημιουργεί κάτι που να μπορεί να καταναλωθεί.[..] Κατά κανόνα ο πόλεμος είναι πάντα οργανωμένος έτσι ώστε να καταβροχθίζει το πλεόνασμα που θα μπορούσε να υπάρχει αφού καλυφθούν στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού. Στην πράξη, υπολογίζουν τις απαραίοτητες υλικές ανάγκες του πληθυσμού πάντα κάτω από το πραγματικό τους επίπεδο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη χρόνια έλλειψη του μισού των απαραίτητων για τη ζωή αγαθών΄όμως αυτό θεωρείται πλεονέκτημα. Κρατούν όλον τον κόσμο, ακόμα και τις προνομιούχες τάξεις, κοντά στα όρια της φτώχειας, κατόπιν εσκεμμένης πολιτικής. Η γενική στέρηση αυξάνει τη σπουδαιότητα των μικρών προνομίων και έτσι μεγενθύνει τη διάκριση μεταξύ των ομάδων.[..] Όταν ο πόλεμος γίνεται κυριολεκτικά αδιάκοπος, παύει ταυτόχρονα να είναι επικίνδυνος. Όταν ο πόλεμος είναι συνεχής, δεν υπάρχει αυτό που λέγεται μιλιταριστική αναγκαιότητα. Η τεχνική πρόοδος μπορεί να σταματήσει, μπορούν να αρνηθούν ή να παραλέιψουν και τα πιο χειροπιαστά γεγονότα. Οι έρευνες που θα μπορούσαν να ονομαστούν επιστημονικές, συνεχίζονται για πολεμικούς σκοπούς..

    Posted in Επικαιρότητα, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

    ΑΡΧΑΙΩΝ ΛΟΓΙΑ…ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ…

    Posted by lixoudhs στο 06/05/2010

    Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων, απλά είπε ότι »Η μόρφωση είναι θέμα συμπεριφοράς…»

    Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
    1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές…
    2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..
    3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..
    4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..
    5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..
    6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..
    7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…»

    Ο Σωκράτης γεννήθηκε το 470 π.Χ. και πέθανε το 399π.Χ.

    Posted in Ιστορία, Πολιτική, Σκέψεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

    Το ’21 σε εικόνες

    Posted by Mparmpa-Stroumf στο 24/03/2009

    Απο : http://paideia-gr.blogspot.com

    Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

    Ένεκα της ημέρας (25ης Μαρτίου)

    Posted by Mparmpa-Stroumf στο 21/03/2009



    «Ο Νικηταράς δεν ήταν μόνο ο απαράμιλλος και περίφημος ήρωας της Επανάστασης του 1821, ο ανιδιοτελής πατριώτης, ο τρόμος και ο φόβος των Τούρκων, ο ταχύτατος και ο απανταχού παρών καθ’ όλη τη Επαναστατημένη Ελλάδα όπου τον…

    ζητούσε η πολεμική ανάγκη. Επί πλέον ήταν ο στρατηγικός δεξιοτέχνης, δημιουργός των απρόοπτων συμβάντων και τεχνασμάτων. Η φήμη των όπλων αυτών μεταξύ των Τούρκων ήταν τόσο φοβερή, ώστε οι Τούρκοι με το άκουσμα ή την ιδέα τους ότι έρχεται ο Νικηταράς, ετρέποντο σε άτακτη φυγή. Στο ξίφος του μάλιστα ορκίζονταν : Να με φάει το σπαθί του Νικηταρά αν λέω ψέματα. Η τότε κυβέρνηση με έγγραφό της τον απεκάλεσε Αχιλλέα των νέων Ελλήνων. Ο Κολοκοτρώνης, θαυμάζοντας τον για τον πρωτοφανή ηρωισμό του και για τις μεγαλειώδεις αρετές του, τον έλεγε Αρχάγγελο Μιχαήλ και Άγιο Γεώργιο. Με την έκρηξη της Επανάστασης, στην πρώτη μάχη που δόθηκε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας στις 12 – 13 Μαϊου 1821 (είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Λεβίδι τον Απρίλη), ο Νικηταράς που κρατούσε με 200 άντρες τα Δολιανά, κατάφερε να αποκρούσει 6.000 Τούρκους που επιτίθεντο με πυροβολικό. Επειδή έπεσαν πολλοί Τούρκοι από το χέρι του σ’ εκείνη τη μάχη, οι άντρες του τον ονόμασαν Τουρκοφάγο. Μετά τη μάχη της Κλεισούρας στο Αγιονόρι στις 28 Ιουλίου 1822, δυό μέρες μετά τα Δερβενάκια, όλοι οι καπεταναίοι και γυναικόπαιδα από τα γύρω χωριά, έπεσαν με βουλιμία στη διανομή και αρπαγή λαφύρων. Μόνον ένας δεν άπλωσε το χέρι του, δεν καταδέχτηκε να πάρει τίποτα από τα πλούσια λάφυρα, ο Νικηταράς, ο πρωτεργάτης της νίκης. Με φτάνει είπε, η Ελευθερία της Πατρίδας. Οι στρατιώτες του με κόπο κατάφεραν να πάρει σαν ενθύμιο ένα σπαθί και ένα άλογο. Αλλά και αυτά δεν τα κράτησε για τον εαυτό του. Το σπαθί το δώρησε αργότερα στον έρανο που έκανε η Πελοποννησιακή Γερουσία, το δε άλογο που ήταν μάλιστα και κολοβό, το χάρισε σε έναν Τσοπανάκο για να μπορεί ν’ ακολουθεί έφιππος τα παλικάρια στις μάχες. Ο φτωχός Τσοπανάκος ευχαρίστησε τον Νικηταρά με το ακόλουθο σατιρικό δίστιχο: Το δώρο σου Νικηταρά, είν’ άλογο χωρίς ουρά, ή μου στέλνεις το κριθάρι ,ή σου στέλνω το τομάρι. Αυτός ο άνδρας λοιπόν, ήρωας από τους λίγους της Επαναστάσεως του 1821, έκανε δύο χρόνια φυλακή στην Αίγινα γιατί δεν ήταν αρεστός στους Βαυαρούς και πέθανε στη «ψάθα», ζητιανεύοντας στα σοκάκια του Πειραιώς. Η αρμόδια Αρχή, μάλιστα, η οποία χορηγούσε τα πόστα στους επαίτες (ήταν τόσοι πολλοί που ζητιάνευαν μόνο μια ημέρα της εβδομάδας) είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μια θέση κοντά στο…σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία της Ευαγγελίστριας Πειραιά και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή. Ήταν δε τόση η ένδειά του, σχεδόν τυφλού, πλέον στρατηγού (η πατρίς δεν του είχε χορηγήσει σύνταξη), ώστε δεν… είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του. Η περιπέτεια του ήρωα έφτασε στα αφτιά πρέσβη Μεγάλης Δυνάμεως, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι κάποια στιγμή, απεσταλμένος της πρεσβείας, βρέθηκε στο «πόστο» όπου επαιτούσε ο οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι.«Τι κάνετε στρατηγέ;» ρώτησε ο απεσταλμένος. «Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα», απάντησε περήφανα ο ήρωας. «Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;» επέμεινε ο ξένος. «Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος», αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.»

    Απο : http://troktiko.blogspot.com

    Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »