Stroumfopoli.wordpress.com

…καταραμένα στρουμφάκια!!!

  • Επικοινωνία :

  • Κανονισμοί

  • 1) Τα μηνύματα με greeklish δεν θα δημοσιεύονται.
  • 2) Τα υβριστικά σχόλια επίσης !
  • 3) Τα μεσημεριανά ( κατινιές , κουτσομπολιά) το ίδιο.
  • Πρόσφατα άρθρα

  • Πρόσφατα σχόλια

    lixoudhs στο Η ΔΕΥΑΓ αγόρασε γυναικεία εσώρ…
    Γιάννης στο ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΕ Η…
    ΘΕΟΔΩΡΟΣ στο Το γνωστό αρχαίο…»Τουρκι…
    AGRICON ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΙ… στο Στα Γρεβενά Μονάδα παραγωγής η…
    Makedonas στο Κέντρο Πολιτισμού Δήμου Γρεβεν…
  • Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Posts Tagged ‘Κρίση’

    Ελλάδα μας…

    Posted by lixoudhs στο 04/05/2010

    Ελλάδα… κάποτε λέγαμε η Ελλάδα είναι ένας παράδεισος, τώρα πάνε να μας την κάνανε κόλαση… το μόνο σίγουρο είναι ότι μας κάνουνε πόλεμο και ευτυχώς μας κάνουνε οικονομικό πόλεμο και όχι πόλεμο όπως κάνανε τους αγαπημένους μας γείτονες στην Γιουγκοσλαβία πριν από λίγα μόλις χρόνια, είναι αυτό που λένε οι παροιμίες ότι όταν το κακό χτυπάει την πόρτα του γείτονα σου ίσως κάποια στιγμή χτυπήσει και τη δική σου… θα υπάρχουν οικονομικά θύματα και μηδενισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας… αλίμονο στο φτωχό κοσμάκη… η Ελλάδα τώρα που θέλει καπετάνιο δεν τον έχει, το πλήρωμα αδυνατεί να τραβήξει κουπί και τα πανιά της πάνω γράφουν Δ.Ν.Τ. … οι πολιτικοί της χώρας μας απλά παρατηρητές μιας και τους συμφέρει αυτό το πράγμα γιατί θέλουνε να περάσουνε ακόμη πιο σκληρά μέτρα για το φουκαριάρη τον Έλληνα… τα χειρότερα εγκλήματα γίνονται εν καιρώ ειρήνης τελικά… το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι ο Έλληνας ποτέ δεν θα σκύψει το κεφάλι και θα βγει πιο δυνατός μέσα από αυτήν την μακροχρόνια κρίση και ότι αυτή τη φορά πραγματικά θα τιμωρήσει τους φταίχτες. Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να πούμε περισσότερα λόγια… τα πολλά λόγια είναι φτώχια.

    Advertisements

    Posted in Επικαιρότητα, Πολιτική, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

    «Φέρτε μας, ρε καριόληδες, σε απόγνωση. Φέρτε μας…»

    Posted by lixoudhs στο 27/04/2010

    «Ουδέν ισχυρότερον της απογνώσεως…»

    του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

    Χωμένος μέσα στις περισπούδαστες οικονομικές και άλλες αναλύσεις και με τα spreads ολοένα να σκαρφαλώνουν στα ιστορικά υψηλά τους, μπορώ -ευτυχώς ακόμη- να ψηλαφώ την προφητική μαρτυρία των πεθαμένων γιαγιάδων μου. «Θε να ‘ρθει καιρός που η Ευρώπη θα καυχηθεί να κάνει την Ελλάδα να διακονευτεί». Λόγια μιας άπορης τότε εφηβείας, ηχούν σήμερα με μιαν αφοπλιστική επικαιρότητα. Αυτή είναι η βεβαιωμένη αλήθεια των γιαγιάδων μας. Η πατρίδα σέρνεται σαν τελειωμένος διακονιάρης στα σαλόνια της εσπερίας, γυρεύοντας όχι να πάρει πίσω τα κλεμμένα μας όνειρα, αλλά να διατηρήσει πάσει θυσία τον καταναλωτικό εφιάλτη της κοινωνικής απανθρωπιάς που οικοδόμησε η μεταπολίτευση. Ένα καθωσπρέπει σπιτάκι με ιταλικά έπιπλα, δυό σινιέ ταγιεράκια ραμμένα από ανήλικους κάπου στην Ασία, δυό βδομάδες το χρόνο διακοπές από την τερατούπολη, τέσσερα ζαντολάστιχα, τρία σουβλάκια delivery, μία οθόνη υψηλής ευκρίνειας αποβλάκωσης και ένα Laptop για να μην γίνονται ενοχλητικοί οι πιτσιρικάδες. Άχνα για το κλεμμένο τραπέζι της Κυριακής, ούτε κουβέντα για το τσιμενταρισμένο χώμα, ούτε μιλιά για την καθημερινή απανθρωπιά. Διακονιάρηδες για ένα άσαρκο «αδειανό πουκάμισο».

    Λες και τρέμουμε στην ιδέα πως η μείωση της κατανάλωσης θα αποκαλύψει το εντός μας κενό. Σα γυμνοσάλιαγκες που λουφάζουν στον κίνδυνο διάρρηξης του -μέχρι χτες τάχα μου- αδιαπέραστου και ισχυρού κελύφους. Μια ολόκληρη κοινωνία βουβά περιμένει να δει την τρύπα που θα ανοίξει στο κέλυφος της το πιστόλι του Δ.Ν.Τ., με την κακόμοιρη προσδοκία του ατομικού κουτσοβολέματος. Καμιά υποψία εθελούσιας απαλλαγής από το «αδειανό πουκάμισο», καμιά πρωτοβουλία οικειοθελούς αποτίναξης της σκλαβιάς των αναγκών, καμιά διάθεση άσκησης της ελεύθερης βούλησης αυτοαπαραίτησης από τη χρησιμοθηρία και τα καταναλωτικά παρελκόμενα της. Καμιά φωνή διαμαρτυρίας για το περιφερόμενο ντενεκαδάκι της ελληνικής επαιτείας. Μονάχη αγωνία μη τύχει και διαταραχθεί το κατά κεφαλήν επίπεδο κατανάλωσης. Ακριβώς όπως για χρόνια ολόκληρα δεν υπήρξε η παραμικρή αγωνία για τη ραγδαία πτώση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας.

    Απορώ τέτοιες ώρες γιατί οι γιαγιάδες μας, ιδιαίτερα εκείνες οι μικρασιάτισσες, δεν σηκώνονται από τους τάφους να μας πλακώσουν στις σφαλιάρες.

    Ίσως γιατί, για τους λίγους ψυλλιασμένους, φαίνεται πως έρχεται η ώρα της απόγνωσης. Της απόγνωσης εκείνης που δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο απ’ αυτήν. Γιατί όπως λέει η εκκλησιαστική μας παράδοση «Αύτη ού γιγνώσκει ηττηθήναι υπό τινός. Ότε ο άνθρωπος εν τη διανοία εαυτού κόψει την ελπίδα εκ της ζωής αυτού, ουδέν θαρσαλεώτερον. Και ουκ έστι θλίψις ής τινός η φήμη εξασθενήσαι το φρόνημα αυτού ποιεί. Διότι πάσα θλίψις γινομένη, υποκάτωθεν του θανάτου εστί. Και αυτός έκυψε δέξασθαι καθ’ εαυτού τον θάνατον».

    Και αυτή οφείλει να είναι η μοναδική απάντηση των ολίγων «υποψιασμένων» απέναντι στις διεθνείς ελίτ των τραπεζιτών και στους ντόπιους υποστηριχτές του ελληνικού παρασιτισμού.

    «Φέρτε μας, ρε καριόληδες, σε απόγνωση. Φέρτε μας…»
    Πηγή http://www.koinotikon.wordpress.com/

    Posted in Επικαιρότητα, Πολιτική, Σκέψεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

    “Μάθε γιε μου, για την κρίση και το παράδοξο»

    Posted by lixoudhs στο 16/04/2010

    “Μάθε, γιε μου, για την κρίση και το παράδοξο».

    Ο John Lichfield είναι ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας Independent στο Παρίσι. Τέλειος γνώστης των ευρωπαϊκών θεμάτων αλλά και αιχμηρός γραφιάς, επέλεξε μια μέθοδο με την οποία αρκετοί συγγραφείς προσεγγίζουν τα αυτονόητα: τη συζήτηση του ώριμου με τον νέο άνδρα, του πατέρα που κουβεντιάζει με το γιο προτού τον βάλει για ύπνο ή του πατέρα με την κόρη. Φυσικά ο γιος – εύρημα του Lichfield, παρά την παιδική προσέγγιση, δείχνει να γνωρίζει όρους που ακόμη στην Ελλάδα είναι απρόσιτοι όχι μόνο στους φοιτητές αλλά και σε υπουργούς Οικονομίας ή Οικονομικών. Ο συγγραφέας δείχνει να παίζει με τις λέξεις και χρησιμοποιεί αρκετές με ελληνική ρίζα, όπως crisis, paradox, hyenas, κ.λπ. Το κείμενο, σε ελληνική απόδοση, από τον Κλέαρχο Τσαουσίδη, κατά το δυνατό πιο πιστή στο πρωτότυπο, είναι το ακόλουθο:
    – Μπαμπά, γιατί οι τράπεζες κυνηγάνε τους φουκαράδες Έλληνες;
    – Καλή ερώτηση…
    – Μπαμπά, μπαμπά, ποιες είναι οι……..
    «οικονομικές αγορές» που έγιναν μπαμπούλας για τους Έλληνες και το ευρώ;
    – Λοιπόν, γιε μου, είναι τα hedge funds, τα pension funds και οι εμπορικοί κλάδοι των μεγάλων τραπεζών.
    – Ναι, μπαμπά, αλλά δεν είναι οι ίδιες τράπεζες για τις οποίες οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου πριν από λίγο ξοδέψανε δισεκατομμύρια ευρώ, λιρών και δολαρίων για να τις σώσουν από τις συνέπειες της δικής τους απληστίας και βλακείας;
    – Ε, ναι γιε μου.
    – Και δεν είναι αυτές οι ίδιες τράπεζες, μπαμπά, που τώρα στοιχηματίζουν τα ίδια δισεκατομμύρια για να βγάλουν παράδες από το αν κάποιες από τις ίδιες αυτές κυβερνήσεις είναι στο χείλος του γκρεμού ή όχι;
    – Ε, ναι, γιε μου.
    – Κι αυτές οι χώρες, και η Ελλάδα μαζί τους, θα ήταν τόσο βαθιά χωμένες στο κόκκινο, αν δεν έδιναν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια στις τράπεζες που τώρα ορμάνε να τις φάνε; Δεν ήταν η παγκόσμια οικονομία που πετάχτηκε στη χωματερή από το τραπεζικής έμπνευσης χρέος και την καθοδηγούμενη από τις τράπεζες κερδοσκοπία;
    – Λοιπόν, γιε μου, ναι, αυτό είναι εν μέρει σωστό, αλλά κάποιες χώρες, και ειδικά η Ελλάδα, ζούσαν για χρόνια πάνω από τα όριά τους. Στην Ελλάδα, π.χ. δικηγόροι, γιατροί, ιδιοκτήτες εστιατορίων και πάμπλουτοι εφοπλιστές στην πραγματικότητα δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος αλλά απαιτούν να ζουν σε ένα άψογα οργανωμένο και σύγχρονο κράτος.
    – Εντάξει, μπαμπά, το καταλαβαίνω αυτό. Είναι κακό να το κάνουν αυτό. Αλλά δεν εξακολουθεί να είναι η περίπτωση που οι τράπεζες δαγκώνουν το χέρι που τις ταΐζει;
    – Ε, όχι γιε μου, είναι χειρότερο κι απ’ αυτό. Είναι σαν να παραπονιούνται οι τράπεζες ότι οι κυβερνήσεις είναι γυμνές αφού τους έχουν πάρει (οι τράπεζες) τα ρούχα τους. Αλλά οι αγορές (βλέπε τράπεζες) δεν σκέφτονται έτσι. Όταν μυρίζουν αίμα, ορμάνε σαν τις ύαινες που κυνηγούν μια κουτσή ζέμπρα. Αυτό λέγεται τραπεζική ευκαιρία.
    – Και γιατί, μπαμπάκα μου, την πέφτουν ξαφνικά στους Έλληνες; Δε μαζεύανε τις ελιές τους τόσα χρόνια;
    – Ναι, παιδί μου, αλλά οι αγορές παρατήρησαν δυο πράγματα: πρώτο, ότι η ελληνική κυβέρνηση ομολόγησε πως το έλλειμμα στον προϋπολογισμό της χώρας πέρσι ήταν στο 12,7% του Εθνικού Ακαθάριστου Προϊόντος -το διπλάσιο απ’ ό,τι η προηγούμενη κυβέρνηση θεωρούσε. Ίσως να μην ήταν τόσο ψηλό στην πράξη. Η νέα κυβέρνηση της Αθήνας μυρίστηκε ότι θα μπορούσε να το ανεβάσει, ώστε να κερδίσει τα εύσημα αν το ρίξει ραγδαία μέσα στο 2010. Αυτό λέγεται μυθικό ελληνικό σχήμα. Αλλά, μυθικό ή μη, αρκούσε για να οσμιστούν αίμα -ή χρήμα- οι αγορές.
    – Και το δεύτερο που παρατήρησαν οι αγορές, μπαμπά;
    – Σ’ αυτό ερχόμουν τώρα, παιδί μου. Γνώριζαν ότι η Ελλάδα δεν έχει δικό της εθνικό νόμισμα. Ανήκει στη ζώνη του ευρώ. Δεν μπορούσε να υποτιμήσει λοιπόν το νόμισμά της. Το χειρότερο: Σύμφωνα με τους κανόνες της ένταξης στο ευρώ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν μπορεί να παρέμβει για να βοηθήσει ένα κράτος μέλος που στριμώχτηκε. Ήταν δηλαδή σαν η Ελλάδα -και οι άλλες χώρες του ευρώ με μεγάλα χρέη, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία- να μην έχουν κεντρικές τράπεζες που θα τις βοηθούσαν στη διάρκεια μιας κρίσης.
    – Κι έτσι τι έκαναν οι «χρηματαγορές», μπαμπά;
    – Το ρίξανε στον τζόγο, παιδί μου, στοιχηματίζοντας για μια πιθανή ελληνική «πτώχευση», δηλαδή να χρεωκοπήσει η Ελλάδα και να μην μπορεί να πληρώσει τα χρέη της. Κάνοντας αυτό καθιστούσαν πιο πιθανό ότι η Ελλάδα θα όδευε στη χρεωκοπία, αυξάνοντας το κόστος που θα κατέβαλλε η Αθήνα για να εξυπηρετήσει το πάνω από 300 δισ. ευρώ συσσωρευμένο χρέος της. Μ’ άλλα λόγια, για τις «αγορές» ήταν ένας μονόδρομος, ένα στοίχημα χωρίς ενδεχόμενο απωλειών, εκτός κι αν παρενέβαινε η Ευρωπαϊκή Ένωση.
    – Και τι έγινε, μπαμπά;
    – Η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσε ότι θα «βάλει πλάτη» στην Ελλάδα, αλλά ακόμη δεν… Αν οι αγορές συνεχίσουν να στοιχηματίζουν υπέρ της ελληνικής πτώχευσης, είπαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, θα χάσουν διότι οι άλλες χώρες του ευρώ θα βρουν κάποιο τρόπο να παρακάμψουν τους κοινοτικούς κανόνες και να δώσουν στην Ελλάδα χρήματα. Σε αντάλλαγμα η Ελλάδα αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε επώδυνες αλλαγές για να μειώσει τουλάχιστον κατά τέσσερις εκατοστιαίες μονάδες το έλλειμμα στον προϋπολογισμό της φέτος.
    – Ε, μπαμπά, αυτό εύκολο δεν είναι, αφού οι Έλληνες είχαν έλλειμμα το 2009 στο 12,7%;
    – Εντάξει, παιδί μου, αλλά «οι αγορές» διάλεξαν να δεχτούν αυτό το νούμερο και τώρα κολλήσανε πάνω του. Μιλάμε για «ρεαλισμό της αγοράς», που δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον αληθινό ρεαλισμό. Και στην πράξη η νέα ελληνική κυβέρνηση παίρνει για τα ελληνικά δεδομένα πολύ σκληρά αλλά απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένου ενός σχεδίου που θα κάνει τους δικηγόρους, γιατρούς και εστιάτορες να πληρώνουν κάποιο φόρο εισοδήματος (σ.τ.μ.:που δεν πλήρωναν ποτέ…).
    – Αλλά, μπαμπά μου, γιατί η Ε.Ε. δεν δίνει στους Έλληνες τα χρήματα και να πει στις αγορές να πάνε να…
    – Σους, παιδί μου, όχι κακά λόγια. Να που τώρα ερχόμαστε σε ένα άλλο είδος ρεαλισμού, τον «πολιτικό ρεαλισμό». Οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ειδικά οι βλοσυροί Γερμανοί, ήθελαν να είναι βέβαιες ότι η Αθήνα θα ‘πρεπε να αρχίσει να παίρνει το φάρμακό της προτού της δώσουνε το γλυκάκι της. Θυμάσαι τον μύθο του Αισώπου με το μυρμήγκι και τον τζίτζικα; Εντάξει, ο Αίσωπος ήταν Έλληνας, αρχαίος βέβαια, αλλά σύμφωνα με τους Γερμανούς οι σύγχρονοι Έλληνες είναι τζίτζικες.
    – Αυτό είν’ όλο, μπαμπά;
    – Όχι, παιδί μου; Η «κρίση» πιέζει προς τα κάτω την αξία του ευρώ έναντι του δολαρίου, κάτι που οι Γερμανοί και κάποιοι άλλοι μάλλον το θέλουν, μια που θα κάνει πιο ανταγωνιστικές τις οικονομίες τους. Σαν τον αμαρτωλό που θέλει ν’ αγιάσει, αλλά… όχι ακόμη, θέλουν κι αυτοί η ελληνική κρίση να τελειώσει, αλλά όχι αμέσως.
    – Αυτό δεν είναι επικίνδυνο παιχνίδι, μπαμπά;
    – Ναι, παιδί μου.
    – Ε, τότε;
    – Είναι ακόμη κάπως θολό. Οι «αγορές» -χιλιάδες άνθρωποι που παίζουν πόκερ ταυτόχρονα- προσπαθούν ακόμη να βρουν τον καλύτερο τρόπο να βγάζουν λεφτά από τη νέα κατάσταση. Θα συνεχίσουν να στοιχηματίζουν για την ελληνική πτώχευση; Ή τώρα θα στοιχηματίζουν πώς όλα θα πάνε καλά;
    – Είναι σοβαρός τρόπος αυτός να κυβερνάς τον κόσμο, μπαμπά;
    – Όχι, γιε μου, αλλά σκέψου κι αυτό. Η κρίση τρομοκράτησε τους Έλληνες. Μπορεί τώρα να βάλουν τάξη στα του οίκου τους, κάτι που μακροπρόθεσμα να αποδειχτεί θετικό γι’ αυτούς. Η κρίση, που είναι ελληνική λέξη, παιδί μου, τρόμαξε και την Ε.Ε., ακόμη και τους αυστηρούς Γερμανούς. Οι αρχικοί κανόνες για το ευρώ -καλοί κανόνες για καλούς καιρούς, κακοί κανόνες για κακούς καιρούς- πιθανότατα θα αλλάξουν. Κάτι θα γίνει ώστε να μπορεί η Ε.Ε. να βοηθά τις χώρες που τις στραγγαλίζουν, ώστε στο μέλλον οι αγορές να μη μυρίζουν αίμα και χειροτερεύουν τα προβλήματα και των στραγγαλιστών.
    – Άρα από το κακό μπορεί να προκύψει κάτι καλό; Πώς λέγεται αυτό μπαμπά;
    – Παράδοξο, παιδί μου. Είναι επίσης ελληνική λέξη. Άντε τώρα, παιδάκι μου, ώρα για ύπνο.

    Posted in Επικαιρότητα, Πολιτική, Σκέψεις | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

    Η “αθώα” προσέγγιση Χρυσοχοΐδη για τις τράπεζες και η πραγματικότητα

    Posted by Mparmpa-Stroumf στο 14/04/2009

    “Οι τράπεζες προσπαθούν απλώς να διαφυλάξουν τα χρήματα τους” δήλωσε σε πρωϊνή εκπομπή ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Η δήλωση αυτή μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει στους γνωρίζοντες τα μεγάλα ατοπήματα των Ελληνικών τραπεζών που είναι και οι μόνες υπεύθυνες (στον επιχειρηματικό και όχι τον πολιτικό τομέα) για την κρίση της Ελληνικής οικονομίας. Εάν ο “εν αναμονή” τεχνοκράτης πρώην και μέλων υπουργός του κινήματος κάνει τέτοιες δηλώσεις, μην περιμένετε οποιαδήποτε βελτίωση των μεγεθών έστω και με αλλαγή κυβέρνησης…

    Ελληνικές τράπεζες: Η στυγνή πραγματικότητα.

    Προ πενταετίας άρχισε η μαζική έξοδος και ανάπτυξη Ελληνικών τραπεζών στις “αναδυόμενες” αγορές. Είτε μέσω εξαγορών ή αυτόνομα, χώρες όπως Ρουμανία, Βουλγαρία, Πολωνία, Τουρκία, Ουκρανία κλπ έγιναν επενδυτικός στόχος των τραπεζικών ιδρυμάτων, πιστεύοντας πως είχαν μπροστά τους ένα Ελ Ντοράντο κερδοφορίας με βασικούς άξονες την επιχειρηματική ανάπτυξη και την αγορά ακινήτων – Γης.

    Η ατμομηχανή των Ελληνικών τραπεζών δεν ήταν κάτι άλλο από:

    1. Τα υπερκέρδη που απεκόμισαν υπερτιμολογώντας συστηματικά τις υπηρεσίες τους στην Ελληνική αγορά. Τα δάνεια στην Ελλάδα ήταν τα ακριβότερα στην Ευρωζώνη. Η πολιτική εγγυήσεων ήταν δομημένη ώστε απλά να διαφυλάττει τις εισπράξεις τους αφού σε καμία περίπτωση δεν χρηματοδοτήθηκε αμιγώς επιχειρηματικό σχέδιο. Μηδενική υποδομή για ανάπτυξη λοιπόν από τον κλάδο των τραπεζών που σε άλλες χώρες είναι ο κινητήριος μοχλός νέων, καινοτόμων δράσεων που τις υποστηρίζουν μέχρι την ολοκλήρωση. Υπέρογκα επιτόκια, απαράδεκτες κρυφές ή φανερές χρεώσεις, πανοτόκια και συνεχιζόμενη ατιμωρησία από το κράτος.

    2. Άντληση κεφαλαίων από το ΧΑΑ μέσω αυξήσεων. Εάν δείτε το ιστορικό άντλησης κεφαλαίων την τελευταία 10ετία, θα βγάλετε πολύτιμα συμπεράσματα για το πως οι τράπεζες χρησιμοποιούσαν δωρεάν στην ουσία κεφάλαια για να παρέχουν τα πανάκριβα χρηματοοικονομικά τους προϊόντα. Ακόμα και να μπορέσουν να αναπληρώσουν στρατηγικούς εταίρους του εξωτερικού όταν οι τελευταίοι αποφάσιζαν έξοδο από τα μετοχικά σχήματα διαβλέποντας την επικινδυνότητα των επενδύσεων.

    3. Μεταχρονολογημένες επιταγές. Ελληνική πρωτοτυπία όπου οι τράπεζες εκδίδουν χρεώγραφα χωρίς να υποχρεούνται να καλύψουν την αναγραφόμενη από τον πελάτη αξία! Η βιομηχανία των επιταγών θυμίζει την Αμερικάνικη καταστροφική πολιτική εκτύπωσης χρήματος για να καλυφθούν τα ελλείματα, οδηγώντας έτσι σε πλαστογραφία των οικονομικών δεικτών. Με αυτό το τέχνασμα οι τράπεζες κατάφεραν να δημιουργήσουν ψευδεπίγραφες πιστώσεις ιδιωτών συγκεντρώνοντας πάνω τους κάθε εμπορική δραστηριότητα ή συναλλαγή. Τα ποσά που αποκόμισαν ήταν κολοσσιαία εξασφαλίζοντας κατ’ ουσία διπλή εγγύηση είσπραξης με τα λεγόμενα “πλαφόν”. Οι κυβερνήσεις όμως εμφανίζονται αδύναμες να επιβάλλουν το πολύ απλό μέτρο υποχρεωτικής κάλυψης των χρεωγράφων από τις ίδιες τις τράπεζες σε περίπτωση αδυναμίας του πελάτη.

    4. Τεχνητή διατήρηση των τιμών ακινήτων σε υψηλά επίπεδα. Στην ουσία όλα τα δάνεια (πέραν των απλών καταναλωτικών) απαιτούσαν την προσημείωση ακινήτων για να διατεθούν. Στον αντίποδα οι τράπεζες φρόντιζαν να υποτιμούν την εγγυοδοσία ως προς την αξία εκτίμησης αλλά από την άλλη, διατηρούσαν τεχνηέντως τις τιμές των υποθηκευμένων σε υψηλά επίπεδα ακόμα και στις περιπτώσεις πλειστηριασμών. Γι’ αυτό και τα περιβόητα “κοράκια” συνέχισαν και συνεχίζουν να υπάρχουν συντηρούμενα από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τη στιγμή που η ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας θα καθιστούσε κωμική την ύπαρξη τους κόβοντας τον ομφάλιο λώρο με μια απλή διαδικτυακή κοινοποίηση της όποιας διαδικασίας εκποίησης ακινήτου. Με αυτό τον τρόπο, οι εγγυοδοσίες των δανείων διατηρούντο σε υψηλά επίπεδα αμβλύνοντας τις όποιες επισφάλειες που σε άλλη περίπτωση θα άλλαζαν άρδην τους τραπεζικούς ισολογισμούς.

    5. “Πώληση” επισφαλών απαιτήσεων. Ακόμα και στην τρέχουσα συγκυρία όπου αναπόφευκτα οι τράπεζες θα έγραφαν επισφάλειες δισεκατομμυρίων λόγω αδυναμίας εξόφλησης των δανείων και συρρίκνωσης της κτηματαγοράς, οι τράπεζες ενεργοποίησαν ένα νέο μηχανισμό. Έτσι, όταν η αδυναμία αποπληρωμής είναι εμφανής, η τράπεζα εκχωρεί το δάνειο σε κάποιο συνεργαζόμενο ίδρυμα του εξωτερικού ώστε η όποια ζημία να φύγει από τα αποτελέσματα και τους αυστηρούς ελέγχους της επιτροπής κεφαλαιαγοράς. Προσοχή, δεν μιλάμε για πώληση επισφαλειών σε κάποια ανεξάρτητη εισπρακτική εταιρεία αλλά για ένα νέο φρούτο που οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να ελέγξουν: Εταιρεία εξωτερικού που ελέγχεται πλήρως από Ελληνική τράπεζα και αναλαμβάνει το τοξικό δάνειο. Με απλά λόγια, η Ελληνική τράπεζα έχει διοχετεύσει κεφάλαια ιδρύοντας νέα εταιρεία (σσ. ΠΩΣ διατέθηκαν αυτά τα κεφάλαια, είναι ενήμερη η ΕΚ; ΟΛΕΣ οι κύριες τράπεζες είναι εισηγμένες στο ΧΑΑ και υποχρεούνται να αναφέρουν τέτοιες εκροές) η οποία αναλαμβάνει και την επισφάλεια αφήνοντας τη ”μαμά τράπεζα” και τα αποτελέσματα της αλώβητα. Μαγική εικόνα δηλαδή και προκαλεί απορία πως δεν υπάρχει ακόμα έγκληση όταν τα στοιχεία είναι ορατά και στον απλούστερο έλεγχο.

    6. Η πρωτοφανής και πραξικοπηματική ενέργεια Ελληνικών τραπεζών να οικειοποιηθούν τους λεγόμενους “ανενεργούς” λογαριασμούς αποκομίζοντας δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ, όταν λ.χ στην Ιταλία αυτοί οι λογαριασμοί τέθηκαν στη διάθεση του κράτους για την αντιμετώπιση των ελλειμάτων.

    Έχοντας λοιπόν αυτά τα όπλα οι Ελληνικές τράπεζες ξεχύθηκαν στις πολλά υποσχόμενες νέες αγορές για τους λόγους που προαναφέραμε. Στην συντριπτική πλειοψηφία, παρότι διέθεσαν κολοσσιαία κεφάλαια σε αυτές τις αγορές δεν πήραν καμμία κρατική στήριξη ή διασφάλιση. Έκαναν δηλαδή τις επενδύσεις τους στου κασίδη το κεφάλι (Έλληνας καταναλωτής), έχοντας ως δεδομένο την καλή πίστη της Ελληνικής αγοράς όπου ο πελάτης έχει αίσθημα ευθύνης αλλά και φοβία ως προς τις τράπεζες, υψηλότερη ακόμα και από τον πολίτη της ανεπτυγμένης Ευρώπης. Έφυγαν λοιπόν από ένα περιβάλλον ασφάλειας και ελεγχόμενης πελατειακής συμπεριφοράς και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τραγικές καταστάσεις ορισμένες από τις οποίες είναι οι ακόλουθες (πέρα για πέρα αληθινές και συγκεκριμένες):

    1. Σε συγκεκριμένη χώρα που δεν διαθέτει κτηματολόγιο, “χάθηκαν εν μια νυκτί” χιλιάδες φάκελλοι δανείων με αποτέλεσμα η τράπεζα όχι μόνο να μην γνωρίζει τις απαιτήσεις της αλλά να απωλέσει και τα βασικά δεσμευτικά έγγραφα για την είσπραξη της όποιας οφειλής. Όπου “φάκελλος”, βάλτε αγορά ακινήτου για να αντιληφθείτε το μέγεθος της ζημιάς. Η κρατική αντίδραση ήταν, “ας προσέχατε”!

    2. Σε άλλη χώρα, με κυβερνητική απόφαση οι τράπεζες που επέδωσαν δάνεια υποχρεούνται να επωμισθούν το 40% (!!) του βάρους έναντι των πελατών. Οι δύο τοπικές (κρατικές) τράπεζες βεβαίως δεν είχαν εκδόσει ούτε ένα δάνειο της μορφής του νομοσχεδίου. Αντιληφθείτε λοιπόν τη ζημιά.

    3. Σε άλλη χώρα, κάποια τράπεζα που προβλήθηκε ως “λίρα 100″ (δεν λέμε παραπάνω λεπτομέρειες, είναι δεικτικότατο παράδειγμα), είχε ως κύρια δραστηριότητα το ξέπλυμα χρήματος σε τράπεζες μικρής χώρας της ΕΕ. Τώρα η εκεί κυβέρνηση (της έδρας της τράπεζας όχι της χώρας της ΕΕ) ετοιμάζεται να ρίξει ομοβροντία προστίμων. Γιατί δίνουμε βάση στο τώρα, ο νοών νοείτω. Πριν κάποια χρόνια δεν θα μας ένοιαζε προφανώς.

    4. Οι Έλληνες επιτελείς των τραπεζών (σε αντίθεση με τους Γερμανούς λχ) δεν ήταν σε θέση να αξιολογήσουν τον πιστοληπτικό κίνδυνο που απέρρεε από το εξής απλό: Οι οικονομίες των περισσότερων αναδυόμενων ήταν κλειδωμένες πάνω στην Αμερικάνικη και ακόμα χειρότερα, στα πλέον επισφαλή στοιχεία της που συγκλόνισαν την παγκόσμια οικονομία.

    Καλείται λοιπόν η Ελληνική κυβέρνηση (στα πρότυπα και άλλων Δυτικών) να ενισχύσει τον τραπεζικό κλάδο με ενέσεις κεφαλαίου ώστε να επαναφέρει τη ρευστότητα στην αγορά. Διαθέτει 28 Δις Ευρώ, ένα ποσό κολοσσιαίο για τα Ελληνικά δεδομένα (αγγίζει το 10% του συνολικού εξωτερικού χρέους!). Και όμως, η ρευστότητα αυτή δεν έφτασε ποτέ στην αγορά. Το γιατί δεν έφτασε, είναι αυταπόδεικτο από τα στοιχεία που προαναφέραμε. Οι τρύπες που δημιουργήθηκαν από τις διεθνείς επενδύσεις των τραπεζών έπρεπε να καλυφθούν πάση θυσία.

    Οπότε μένει το ερώτημα, ΓΙΑΤΙ ΔΟΘΗΚΑΝ αυτά τα χρήματα. Χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, χωρίς διασφαλίσεις, χωρίς να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κρίσης που αντιμετωπίζει η κοινωνία ελέω τραπεζών. Έπεται και η βόμβα των μεταχρονολογημένων επιταγών αλλά και της προσαρμογής των τιμών των ακινήτων που θα φέρει νέους κλυδωνισμούς. Καλούμε λοιπόν την κυβέρνηση να βάλει τέλος στην τραπεζική ανευθυνότητα με δύο απλές ενέργειες:

    1. Υποχρεώνοντας τις τράπεζες να καλύψουν μέρος ή όλον των επισφαλειών που θα προκύψουν από τις ακάλυπτες επιταγές με τα ανάλογα πρόστιμα για την ανεξέλεγκτη διάθεση τους στην αγορά.

    2. Υποχρεώνοντας τις τράπεζες να κοινοποιήσουν το άνοιγμα τους έναντι των καταθέσεων που κατέχουν, ώστε να φανεί κατά πόσον είναι σε θέση να τις εγγυηθούν.

    3. Να αιτιολογήσουν την κατάληξη τόσο της πρόσφατης κρατικής βοήθειας που έλαβαν όσο και των θυγατρικών εξωτερικού που ίδρυσαν προκειμένου να μετακυλίσουν τις επισφάλειες τους από τα επίσημα αποτελέσματα τους.

    4. Να παραθέσουν αναλυτικά τα ποσά που οικειοποιήθηκαν από τους “ανενεργούς λογαριασμούς” των πελατών τους, αποδίδοντας τα στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων για χρήση από το κράτος.

    Κάθε άλλη προσέγγιση, ενέργεια ή ενίσχυση είναι άκαιρη και εγκληματική για την Ελληνική κοινωνία. Αυτές οι προτάσεις είναι το μοναδικό ανάχωμα στην επερχόμενη λαίλαπα, πριν κάποια τραπεζικά golden boys εγκαταλείψουν τη χώρα αφήνοντας πίσω μια καταληστευμένη αγορά και μια εξαθλιωμένη κοινωνία.

    Απο : olympia.gr

    Posted in Επικαιρότητα, Πολιτική, Σκέψεις, Τράπεζες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »